Ретро Шымкент – трамвайлары, жасыл көшелері және тыныш аулаларымен есте қалған қала. 2000-жылдардың басына дейін трамвай қала символдарының бірі болды: бағыттар Тәуке хан даңғылы, Қазыбек би көшесі арқылы өтіп, тұрғындарды базарларға, оқу орындарына және зауыт аудандарына жеткізетін. Рельстердің тозуына байланысты қозғалыс тоқтағанға дейін трамвайдың сықырлаған үні күнделікті өмірдің бөлігі еді.
Қала әрқашан жасылымен ерекшеленді. Кеңес дәуірінен бері Шымкент оңтүстіктегі ең көкорайлы қалалардың бірі саналды: әр ауланы өрік, тұт және жүзім қоршап, жазда тополь мен қарағаштың саясы аптаптан қорғайтын. Көпшілік сол жылдардағы көшелердің қалың жапырақтардың астында қалатынын жылы еске алады.
Ескі Шымкенттің тіршілігінде базарлардың орны ерекше болды. Қазіргі «ЦУМ» маңы – сол кездегі негізгі орталық базар болатын. Мұнда жұрт дәмдеуіштер, қүрт-ірімшік, көкөніс, құрғақ жеміс, ұлттық тағамдар мен мата сатып алатын. Базардың өзіндік әдеттегі дауысы мен ерекше қарқындылығы қаланың шығыстық болмысын айқын көрсететін.
Өткен ғасырдағы Шымкент – сонымен бірге ірі индустриалды орталық. Химзауыт, фосфор зауыты, тоқыма фабрикасы мыңдаған жұмыс орнын қамтамасыз етті. Көптеген микроаудандар осы кәсіпорындардың айналасында қалыптасты.
Мәдени өмір де өзіндік ерекшелікке ие болды. «Қазақстан», «Шұғыла», «Аврора» кинотеатрлары, мәдениет үйлері, драма театры мен опера және балет театры қала тұрғындары үшін басты мәдени ошақтардың бірі еді.
Ол кезеңдегі балалық шақ аулаларда өтті: балалар футбол ойнап, «Аист» пен «Орлёнок» велосипедтерімен жүріп, тұт теріп, кешке «Горизонт» және «Рубин» теледидарларынан фильм көретін. Көршілер бір-бірін жақсы біліп, аулалар шағын қауымдастыққа айналған.
Ретро Шымкент – зауыттары, жасыл көшелері, трамвайлары және ауладағы достықтың символы болған қала. Онда көлік аз, ал адамдардың бір-біріне жақындығы мен қарапайым тіршіліктің жылулығы көп еді.
